Eğitim, sağlık ve bilim gibi pek çok alanda bağlayıcı rol üstlenerek toplantı ve konferans sektörünün büyümesini sağlayan uluslararası ticaret ve küreselleşme kavramı, konaklama hizmetlerinin erişilebilirliğinin artırılması ile kongre turizmini dünyanın hızla gelişen alanlarından biri haline getirmiştir. Ayrıca seyahat olanaklarının hızla artması ve engelli bireylerin kongre turizmi faaliyetlerinde önemli bir niş pazar haline gelmesi ile birlikte, konferans çevrelerine ilişkin erişim olanaklarının iyileştirilmesi gerekliliği de güncel tasarım yaklaşımlarında yerini almıştır. Bu bağlamda, engellilerin insani haklardan ve temel özgürlüklerden eşit bir şekilde yararlanmasını desteklemek üzere oluşturulan uluslararası konvansiyonların otel yapılarında kullanılan konferans salonları için hedefine ulaşmasına katkı sağlanması kaygısını referans alan araştırma kapsamında, çalışma konusunun kuramsal sınırlılıklarını ortadan kaldırabilmek maksadıyla literatür taraması yapılmış ve yanıt bulamayan tasarım pratikleri tespit edilerek çalışmanın bibliyografik künyesi oluşturulmuştur. Aynı kuramsal anlayış doğrultusunda, otel yapılarının fonksiyon kurgusunda büyük önem arz eden konferans salonlarının mekânsal kurgusundaki çözümsüzlüklerin kullanıcıların sirkülasyon kabiliyetini doğrudan kısıtladığı gerçeği referans alınmış ve kongre turizmi sektöründe hizmet üreten her çevrenin görsel, işitsel ve fiziksel açıdan erişilebilir kılınmasına yönelik tasarım eğilimlerinin benimsetilmesi amaçlanmıştır. Erişilebilirlik kavramı ile konferans salonları arasında engellilik ölçeğinde iletişim kuran araştırma sonucunda, ergonomik yaklaşımlar ile üretilen düzgüsel tasarım pratiklerinin tümü teknik anlatımlarla tanımlı hale getirilmiş ve mekân tüketiminin demokratikleştirilmesine konferans salonları ölçeğinde katkı sağlanmıştır.  

Keywords - Engelli, Erişilebilirlik, Evrensel Tasarım, Konferans Salonu, Otel

[1] Türkmen, A. ve E. İşleyen “Otel Ortak Alanlarında Kullanılan Engelli Tuvaletlerinin Erişilebilirlik Açısından İrdelenmesi”, II. European Conference on Science, Art & Culture 2018 (ECSAC). ISBN: 978-605-288-553-6. Ankara: Gece Kitaplığı 19-22 Nisan 2018, ss. 531-540.
[2] Mackelprang, R. W. ve Salsgiver, R. O. (2016). Disability: A Diversity Model Approach in Human Service Practice. Third Edition. New York:Oxford University Press.
[3] Özmete, E. (2012). Haklar Temelinde Engellilik Modelleri ve Sosyal Hizmet. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi.
[4] Mont, D. (2007). Measuring Disability Prevalence. World Bank.
[5] Hughes, B. ve Paterson, K. (1997). The Social Model of Disability and the Disappearing body: Towards a Sociology of Impairment, Disability & Society. 12.3, 325-340.
[6] Ekenci, M. T. (2015). 2012 Türkiye Sağlık Araştırması’nın Engelliliğe İlişkin Yaygınlık Ölçümü Açısından İncelenmesi, Sosyal Politika Çalışma Dergisi. 35.2, 95-112.
[7] Yücesoy, E., Aysel, N. R. ve Gülmez, G. F. (2007). Kent Dostu Fiziksel Çevre: Fiziksel Çevrenin Erişilebilirliği Konusunda İstanbul’da Alan Çalışması. Uluslararası Katılımlı II. Kent ve Sağlık Sempozyumu. Bursa: 94-95.
[8] Çağlar, S. (2012). Engellilerin Erişebilirlik Hakkı ve Türkiye’de Erişebilirlikleri. AÜ Hukuk Fakültesi Dergisi. 61.2, 541-598.
[9] Muğan, G. (2015). Alışveriş Merkezi-AVM Tasarımlarında Erişilebilir, Kullanılabilir ve Yaşanabilir Tasarım Yaklaşımları. Mimarlar Odası Ankara Şubesi Dosya 36: Mekânlarda Erişilebilirlik, Kullanılabilirlik ve Yaşanabilirlik. 3, 43-53.
[10] T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı (21.06.2005). Turizm Tesislerinin Belgelendirilmesine ve Niteliklerine İlişkin Yönetmelik. Resmi Gazete, 25852, www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2005 (Erişim: 20 Şubat 2018).
[11] ADAAG Manual (2004). A Guide to the Americans with Disabilities Act Accessibility Guidelines. United States Access Board. Oregon.