Göçler tarih boyunca dinamik olarak yaşanan toplumu farklı seviyelerde etkileyen ve ülkelerin kalkınması üzerinde derin izler bırakan yer değişimleridir.  Ayrıca, insanların çeşitli nedenlerle yaşadıkları coğrafi alanı terk edip başka yerlere yerleşerek yaşamlarını devam ettirmeleri de  göç olarak tanımlanabilmektedir.  Kırsal göç ise, kırsal alanlarda yaşayan insanların yeni yaşam alanlarına taşınması olup, bu hareket daha çok kırdan kente doğru olmaktadır. Türkiye’de kırdan kente göç, 1950’li yıllarda sanayi devrimi ile başlamış ve hala artan şekilde devam etmektedir. Kırsal alanda yaşayan nüfusun büyük bir bölümü tarımsal faaliyet ile hayatlarını idame etmektedirler. Artan nüfus ile tarımdan sağlanan gelirin yetersiz kalması, tarım arazilerinin çeşitli nedenlerle parçalanmasıyla tarım işletmelerinin düşük gelirli küçük işletmelere dönüşmesi, tarımsal üretimde yeni gelişmeler ile makine kullanımının artmasıyla iş gücüne olan talebin azalması gibi özellikle ekonomik kökenli nedenlerle köyden kente göçü artan bir şekilde gerçekleştirmektedir. Türkiye’de 2018 yılı dikkate alındığında, ortalama 80 milyon nüfusun sadece 6 milyonu köylerde yaşamaktadır. Artan kırsal göç, tarımsal üretimde çalışacak genç işgücünün azalmasına, terk edilen arazilerin atıl şekilde kalmasına, kırsal yoksulluğun artmasına ve tarımda üretim ve verimin düşmesiyle birlikte ülke olarak dışa bağımlılığımızın artmasına neden olmaktadır. Bu çalışmada, çeşitli istatistiki kaynaklar kullanılarak, kısal göç olgusu bütün yönleriyle ele alınmış ve sebepleri, etkileri ve neden olduğu problemlere yönelik çözüm önerilerinde bulunulmuştur.