Kronik Hastalığa Sahip Bireylerin Olduğu Ailelerde Risk Yaklaşımlı Hemşirelik

Ülkelerin gelişmişlik düzeylerine ve sosyal sınıfların yapısına bakılmaksızın kronik hastalıklar günden güne artmaktadır. Kronik hastalıkların prevalansının artması hastalığın yükünü arttırmaktadır. Bireylerin kronik hastalık tanısı almasıyla başlayan geçiş süreci ve deneyimler bireylerin ailelerinin yeni kararlar almalarını, yeni görevler öğrenmelerini, iletişim eğilimlerini, aile rollerini yeniden paylaştırmalarını ve yeni kaynakları kullanmayı öğrenmelerini gerektirir. Kronik hastalığı olan bireyler temel düzeyde hastalıkları ile ilgili konularda eğitim aldıklarında, desteklendiklerinde ve klinik bakım ve takibi sağlık bakım profesyonelleriyle ortak bir şekilde yapıldığında, bireylerin hastalıkların kendilerinin yönetmesi güçlendirilmiş olmakta ve kendi bakımında yetkin hale gelmektedir. Hemşireler kronik hastalığı olan bireylerin uzun süreli gereksinimlerini aile ile konuşarak belirlemeli ilk başta kısa süreli olan hedefler gerçekleştirilmeli ve planlamalar yapılmalıdırlar. Aile, hasta ve hemşire arasındaki bu ilişkisi kuralcı ve anlık değil düzenli ve işbirlikçi bir ilişki olmalıdır. Hemşirelerin amacı herhangi bir durumda gereksinimlerini karşılamada zorluk yaşayan, kendine yetemeyen bireyin ve ailesinin maksimum sağlığına ulaşması ve sürdürmesi için yardım etmek olmalıdır  

Chronic illnesses are increasing day by day, regardless of the level of development of countries and the structure of social classes. The increasing prevalence of chronic illnesses increases the burden of disease. The transition process and experiences that begin with an individual's diagnosis of a chronic illness require their families to make new decisions, learn new tasks, develop communication tendencies, redistribute family roles, and learn to use new resources. When individuals with chronic illnesses receive basic education on their illnesses, are supported, and receive clinical care and follow-up in collaboration with healthcare professionals, their ability to manage their illnesses themselves is strengthened, and they become competent in their self-care. Nurses should determine the long-term needs of individuals with chronic illnesses by talking to the family, and initially, short-term goals should be achieved and plans should be made. This relationship between the family, the patient, and the nurse should be a regular and collaborative one, not a rigid and instantaneous one. The aim of nurses should be to help individuals and their families who are unable to meet their needs in any situation and who are unable to be self-sufficient, to achieve and maintain maximum health.