Kemik Onarımı ve Yenilenmesinde Hidroksiapatitin Kullanımı

Kemik dokularındaki küçük hasarların bir kısmı rejenerasyon sayesinde kendiliğinden iyileşebilmesine rağmen büyük ölçekli hasarlarda bu durum zorlaşmaktadır. Kemiğin kendini yenilemede yetersiz kaldığı durumlarda farklı tedavi yöntemleri uygulanmaktadır. Otogreft gibi geleneksel doku nakli yöntemleri ile bazı tedavilerde başarı sağlanabilse de bu yöntemler donör yetersizliği, enfeksiyon riski, doku uyuşmazlığı gibi kısıtlamalar içermektedir. Bu nedenle doku mühendisliği ve yenileyici tıp stratejileri kullanılarak geliştirilen fonksiyonel biyomalzemelere duyulan ihtiyaç giderek artmaktadır. Biyomalzemeler, dokunun yapısı, bileşimi ve fonksiyonel özelliklerine uygun şekilde tasarlanıp doğal ve yapay bileşenler kullanılarak üretilebilmektedir. Tarihi süreçte hasarlı dokuların yerine kullanılan inert malzemelerden oluşan kalıcı implantları, dokuların kendi yenilenmesini teşvik eden biyoaktif ve biyobozunur özellikteki biyomalzemelerin geliştirilmesi takip etmiştir. Doğal kemiğin inorganik bileşimi eser miktarda iyonik katkılar (karbonat, silikat, sodyum, potasyum, magnezyum vb.) içeren hidroksiapatit bileşiğinden oluşmaktadır. Bu nedenle, hidroksiapatit kemik onarımı ve yenilenmesinde, ilaç salınım sistemlerinde, antibakteriyel, anti-tümör ve pro-anjiogenik biyomalzemelerde kullanılmaktadır. Sentetik hidroksiapatitin yüksek stabilitesi nedeniyle vücut içerisinde yetersiz çözünme ve biyoaktivite göstermesi nedeniyle, güncel araştırmalar hidroksiapatitin biyolojik apatite benzer olarak çeşitli iyonik katkılar ilavesiyle üretilerek biyoaktivitesinin arttırılmasını amaçlamaktadır. Bu çalışmada, hidroksiapatitin biyomalzeme olarak kullanımı ve önemli iyonik yer-değiştirme formları hakkındaki güncel araştırmalar incelemiştir.

Although some of the small damages in bone tissues can recover due to self-regeneration, this becomes challenging in large damages. When bone is insufficient to regenerate itself, different treatment methods are applied. Though traditional tissue transplantation methods, such as autografts ensure success in some treatments, these may comprise limitations, e.g. donor shortage, risk of infection, and tissue incompatibility. Therefore, the need for functional biomaterials developed using tissue engineering and regenerative medicine strategies is increasing. Biomaterials can be designed as biomimetic of structure, composition and functional properties of tissues and manufactured using natural and artificial components. In the historical process, permanent implants consisting of inert materials used to replace damaged tissues has been followed by the development of bioactive and biodegradable biomaterials promoting self-regeneration of tissues The inorganic composition of natural bone consists of hydroxyapatite with ionic substitutions (e.g. carbonate, silicate, sodium, potassium, magnesium). Therefore, hydroxyapatite is used in bone repair and regeneration, drug release systems, antibacterial, anti-tumour and pro-angiogenic biomaterials. Since synthetic hydroxyapatite shows low solubility and bioactivity due to its high stability, current studies aim to enhance its bioactivity by doping it with various ionic substitutions as mimetic of biological apatite. In this study, current studies on use of hydroxyapatite as biomaterials and significant ionic substitution forms are investigated.