Jean Genet Oyunlarını Simülasyon ve Simülatif Gerçeklik İle Düşünmek

Oyun içinde oyun yapısıyla oluşturulmuş Jean Genet’nin tiyatro oyunlarında 'gerçeklik, 'rol-yaparak' oluşur. Oyun kişileri, bütün bir oyun boyunca birbirlerinin yerine geçerek birbirleriyle oyun oynarlar. Böylelikle gerçeklik duygusunu kaybederler. Tiyatronun ve teatral eylemin yeniden sorgulandığı bu oyunlarda, -Genet'nin de dediği gibi- yeni bir gerçeklik tanımlamasına ihtiyaç vardır. Genet’nin bahsini açtığı bu yeni gerçeklik Baudrillard’in simülasyon evreni teorisiyle açıklanabilir. Rasyonalizmin hakim olduğu modern dünya,  hakikat ile batıl, öz ile görünüş gibi ikili karşıtlıklarla anlamlandırılır. Buna karşın, postmodern dünyada bu ikili karşıtlıkların ortadan kalktığı yeni bir düzen hakimdir. Kesinliğin, mutlaklığın kırılmasıyla özne ile nesne arasındaki ikili karşıtlık da ortadan kalkmıştır. Karşıtlıklar üzerinden düşünmeye alışan zihnin, özne ile nesne arasında kesin bir ayrım gözetemez dolayısıyla belirli bir anlam da üretemez. Baudrillard’ın savına göre anlamın yitirildiği yirminci yüzyılda artık gösterenin göndergesinden de söz etmek mümkün değildir. Gösterenin göndergesinin belirsizleştiği bu yeni evrene Baudrillard, simülasyon evreni adını verir. Simülasyon evreninde sürekli simüle edilerek daralan alan, oyun ile gerçeğin bağını zayıflatır ve oyun artık 'gerçekten bağımsız bir gerçek' olarak var olur hale gelir. Bu bildiri, Genet’nin peşinde koştuğu yeni gerçeklik algısını ve Genet oyunlarının oyun içinde oyun yapısını Baudrillard’ın simülasyon evreni ve simülatif gerçeklik teorisi ile birlikte düşünmeye çalışmaktadır. Jean Genet’nin tiyatro oyunlarındaki oyun kişileri, oynadıkları her bir oyunda kendilerini ve gerçeği tekrar var ederler. Bu bağlamda yazarın her bir oyunu Baudrillard’ın simülasyon evren teorisinin birer uygulaması olarak düşünülebilir. Simülasyon, dünyasal gerçekliğin kendi içinde çözülüp dağıldığı ve yoğunluğun büyük ölçüde yitirildiği bir süreçtir.  Her bir oyunla, ilk oyunlarındaki gerçeklik zemininden uzaklaşan oyun kişileri, gerçeği – bir önceki oyundan bağımsız olarak- yeniden üretirler. Dolayısıyla oyunlarda yaşamdaki gerçeklikten bağımsız yeni bir gerçeklik oluşur. Bu durum, Baudrillard'ın 'simülatif gerçeklik' teorisiyle açıklanabilir.

In Jean Genet's plays, constructed with a play-within-a-play structure, 'reality' is created through 'role-playing'. Throughout the play, the characters switch places, playing games with each other. In this way, they lose their sense of reality. In these plays, where theatre and theatrical action are re-examined, a new definition of reality is needed – as Genet himself states. This new reality that Genet refers to can be explained by Baudrillard's theory of the simulation universe. The modern world, dominated by rationalism, is understood through binary oppositions such as truth and falsehood, essence and appearance. In contrast, a new order prevails in the postmodern world where these binary oppositions have disappeared. With the breaking of certainty and absoluteness, the binary opposition between subject and object has also disappeared. A mind accustomed to thinking through oppositions cannot make a clear distinction between subject and object, and therefore cannot produce a specific meaning. According to Baudrillard's argument, in the twentieth century, where meaning was lost, it is no longer possible to speak of the referent of the signifier. Baudrillard calls this new universe, where the referent of the signifier becomes blurred, the universe of simulation. In the universe of simulation, the constantly shrinking space weakens the connection between play and reality, and play comes to exist as a 'reality independent of reality'. This paper attempts to consider the new perception of reality that Genet pursued and the play-within-a-play structure of Genet's plays together with Baudrillard's theory of the universe of simulation and simulative reality. The characters in Jean Genet's plays recreate themselves and reality in each play they perform. In this context, each of the author's plays can be considered an application of Baudrillard's theory of the universe of simulation. Simulation is a process in which worldly reality dissolves and disperses within itself, and density is largely lost. With each play, the characters, moving away from the reality of their first plays, reproduce reality – independently of the previous play. Therefore, a new reality independent of the reality of life is formed in the plays. This situation can be explained by Baudrillard's theory of 'simulated reality'.