Arduino İle Mikrodenetleyici Uygulamalarinin Öğrencilerin Programlama Eğitimine Karşi Öz-Yeterlikleri Ve Problem Çözme Becerisi Üzerine Etkileri

Yenilikçi ve üretim odaklı teknolojiye duyulan ihtiyaç robotik kodlamanın vazgeçilmez olduğunu göstermektedir. Robotik kodlama bilgisayar, yazılım, makine ve uzay mühendisliklerini bir araya getiren çalışma alanıdır. Arduino ise kullanıcıdan aldığı bilgileri doğru yorumlayarak çıktı verebilen bir robot programlama aracıdır. Bu çalışmada Arduino mikrodenetleyici uygulamaları ile programlama eğitiminin öğrencilerin programlama öz-yeterlikleri ve problem çözme becerileri üzerine etkisi araştırılmıştır. Araştırma kapsamında Dikmen Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi Bilişim Teknolojileri alanında okuyan 11. Sınıf 3 kız ve 27 erkekten oluşan öğrencilerle 11 hafta süren uygulama eğitimi yapılmıştır. Araştırmada eylem araştırması deseni temel alınmıştır. Nicel veriler Kukul, Gökçearlan ve Günbatar tarafından geliştirilen Programlama ÖzYeterlik Ölçeği ve P. P. Heppner ve C. H. Peterson tarafından geliştirilen Problem Çözme Envanteri kullanılmıştır. Nicel veriler bağımlı örneklemler t-testi ile değerlendirilmiştir. Araştırmanın sonucuna göre öğrencilerin öz-yeterlikleri ve problem çözme becerileri arasında ön-test ve son-test arasında anlamlı bir fark bulunmuştur.

The need for innovative and production-oriented technology shows that robotic coding is indispensable. Robotic coding is a field of study that combines computer, software, machine and space engineering. Arduino is a robot programming tool that can output by interpreting the information received by the user correctly. In this study, the effects of Arduino microcontroller applications on students’ self-efficacy and problem solving skills in programming education were investigated. Within the scope of research, 11 week practice training was conducted with 3 girl and 27 men students who are studying in the field of Information Technologies at Dikmen Vocational and Technical Anatolian High School. Research based on action research pattern. Quantitative data were analyzed using the Programming Self-Efficacy Scale developed by Kukul, Gökçearslan and Günbatar and the Problem Solving Inventory developed by P. P. Heppner and C. H. Peterson. Quantitative data were evaluated by dependent samples t-test. According to the results of the research, a significant difference was found between the students’ self efficacy and problem-solving skills between pre-test and post-test.