Arduino İle Mikrodenetleyici Uygulamalarinin Öğrencilerin Programlama Eğitimine Karşi Öz-Yeterlikleri Ve Problem Çözme Becerisi Üzerine Etkileri

References

1. Czerkawski, B. C. ve Lyman, E. W. (2015). Exploring issues about computational thinking in higher education. TechTrends, 59(2), ss:57-65, doi;10.1007/s11528-015-0840-3.
2. Lau, W. W. F. ve Yuen, A. H. K. (2011). Modelling programming performance: Beyond the influence of learner characteristics. Computers and Education, 57(1), ss:1202-1213. Doi:10.1016/j.compedu.2011.01.002.
3. Wang, Y., Li, H., Feng. Y., Jiang, Y. ve Liu, Y. (2012). Assesment of programming language learning based on peer code review model: Implementaion and exprerience report. Computers and Education, 59(2), ss:412-422. Doi:10.101/j.compedu.2012.01.007.
4. Robins, A. Rountree, J. Ve Rountree, N. (2003). Learning and teaching programming: A review and discussion. Computer Science Education,n(2), s:137-172.
5. Özyurt, Ö. Ve Özyurt, H. (2105). A Study For Determining Computer Programming Students’ Attitudes Towards Programming and Their Programming Self-Efficacy. Journal of Theory and Practice in Education, 11(1), s: 51-67.
6. Cevahir H. ve Özdemir M., (2017). Programlama Öğretiminde Karşılaşılan Zorluklara Yönelik Öğretmen Görüşleri ve Çözüm Önerileri. Uluslararası Bilgisayar ve Bilişim Teknolojileri Sempozyumu.
7. Hinton, T. B. (2017). An exploratory study of a robotics educational platform on STEM career interests in middle school students. PhD Thesis, The Ohio State University.
8. Numanoğlu, M., ve Keser H. (2017). Programlama öğretiminde robot kullanımı-mbot örneği. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(2), s:497-515.
9. Dalton, D. W. (1986).A comparison of the effects of Logo and teacherdirected problem solving instruction on the problem-solving skills, achievement and attitudes of low, average and high achieving junior high learners. Proceedings of Selected Research Paper Presentatios at the 1986 Annual Convention of the Association for Educational Communications and Technology, s:119-152.
10. Clancy, M. J. ve Linn, M. C. (1992). Can experts’ explanations help students develop program design skills? International Journal of ManMachine Studies. 36, 4 (Nisan, 1992), s: 511-551.
11. Coşar, M. (2013). Problem temelli öğrenme ortamında bilgisayar programlama çalışmalarının akademik başarı, eleştirel düşünme eğilimi ve bilgisayara yönelik tutuma etkileri. Doktora tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
12. Gökçearslan, Ş. ve Kukul, V., (2014). Stratch ile Programlama eğitimi alan öğrencilerin problem çözme becerilerinin incelenmesi. 8. Uluslararası Bilgisayar ve Eğitim Teknolojisi Sempozyumu, Trakya Üniversitesi, Edirne.
13. Altun, A. ve Mazman, S. G. (2013). Programlama-1 dersinin BÖTE bölümü öğrencilerinin programlamaya ilişkin öz yeterlilik algıları üzerine etkisi. Journal of Instructional Technologies & Teacher Education, 2(3). s:24-29.
14. Yükseltürk, E., ve Altıok, S. (2016). An investigation of the effects of programming with scratch. British Journal of Educational Technology.
15. Aytekin, A., Çakır, F. S., Yücel, Y. B. ve Kulaözü, İ. (2018). Algoritmaların Hayatımızdaki Yeri ve Önemi, Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 5(5). s:24-41.
16. Ocak, M. A. ve Efe, A. A. (2018). Arduino ile Kodlama ve Mikro denetleyici Uygulamaları. Ankara: Anı.
17. Perkins, D. (1999). The many faces of constructivism. Educational Leadership, (3), s: 6-11.
18. Sabancı, A. (2000). Öğrenme-Öğretme Süreci Yeni Teori ve Yaklaşımlar. Ankara: Nobel.
19. Bandura, A. (1982). Self-efficacy mechanism in human agency. American Psychologist (2), s:122-147.
20. Magil, F.N. (Eds), (1993). Survey of social science, Psychology series. Salem, Englewood Cliff. N. J.
21. Aydın, İ. (2016). Öğretimde Denetim: Durum Saptama Değerlendirme ve Geliştirme. (6), 252.
22. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, R.K., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2010). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem.
23. Kuzu, A., (2009). Öğretmen yetiştirme ve mesleki gelişimde eylem araştırması. Journal of International Social Research.
24. Kemmis, S. ve McTaggart, R. (1988). The action research planner. Geelong: Deakin University.
25. Şahin, N., Şahin, N. H., ve Heppner, P. P. (1993). The psychometric properties of the Problem Solving Inventory. Cognitive Therap and Research, 17, s:379-396.
26. Ersoy, H., Gülbahar Y. ve Madran R. O. (2011). Programlama dilleri öğretimine bir model önerisi: robot programlama. Akademik Bilişim 2011 Konferansı Bildirileri.
27. Bay, Ö. F. ve Görgünoğlu S. 8051 Ailesi Mikrodenetleyici Eğitim Setinin Tasarımı ve Gerçekleştirilmesi, Politeknik Dergisi, 5 (3), s:195-207 .Erişim tarihi: 15.12.2018. http://dergipark.gov.tr/politeknik/issue/33002/366888 sayfasından erişilmiştir.
28. Ersin, Ç., Özdemirci, E. ve Canal, M. R., (2017). Arduino Uno Uygulama Setinin Gerçekleştirilmesi. Mehmet Akif Ersoy ÜniversitesiFen Bilimleri EnstitüsüDergisi Özel Sayı 1, s:127-133.
29. Numanoğlu, M., ve Keser H. (2017). Programlama öğretiminde robot kullanımı-mbot örneği. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(2), s:497-515.

Cited by

2 — Crossref — cited-by count (retrieved 2 Oct 2026, source)

Citation counts are shown with their source and retrieval date. They are not an Impact Factor or any journal-level metric.