Engelsiz Yaşam İçin Kentsel Mekân Düzenlemelerinin İncelenmesi: Engelsiz Yaşam Parkı Örneği

References

1. Mitchell, D. (2003). The right to the city: Social justice and the fight for public space. Guilford Press.
2. Marcus, C. C., & Francis, C. (1998). People places: Design guidelines for urban open space (2nd ed.). Wiley.
3. Tümer, M., & Yıldız, S. (2020). Kent parklarında engelli bireyler için erişilebilirlik: Erzurum örneği. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 51(1), 85–96.
4. Imrie R. Universalism, universal design and equitable access to the built environment. Disabil Rehabil. 2012;34(10):873-82. doi: 10.3109/09638288.2011.624250. Epub 2011 Nov 5. PMID: 22054109.
5. Steinfeld, E., & Maisel, J. (2012). Universal design: Creating inclusive environments. John Wiley & Sons.
6. United Nations (2006). Convention on the Rights of Persons with Disabilities (CRPD). New York: United Nations.
7. WHO & UN-Habitat (2021). Accessibility of Public Space for All: Guidance for Inclusive Urban Design. Geneva & Nairobi: World Health Organization and United Nations Human Settlements Programme.
8. Andaç G,1997. Ulaşılabilirlikte boyutsal kriterler. Yapı Dünyası, 2:20.
9. Altay Baykan, G. (2007). Kamusal Mekânlarda Fiziksel Erişilebilirlik ve Kullanıcı Odaklı Tasarım İlkeleri. [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi].
10. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü. (2021, Temmuz). Engelli ve yaşlı istatistik bülteni (s.7). https://www.aile.gov.tr/media/88684/eyhgm_istatistik_bulteni_temmuz2021.pdf
11. Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere. MIT Press.
12. Kitchin, R. (1998). ‘Out of place’, ‘knowing one’s place’: Space, power and the exclusion of disabled people. Disability & Society, 13(3), 343–356.
13. Soja, E. W. (2010). Seeking Spatial Justice. University of Minnesota Press.
14. UN-Habitat. (2020). World Cities Report 2020: The Value of Sustainable Urbanization. https://unhabitat.org/
15. Heylighen, A. (2012). Design, difference and disability: A critical review. In The Routledge Companion to Design Research (pp. 281–294). Routledge.
16. Thompson, C. W. (2002). Urban open space in the 21st century. Landscape and Urban Planning, 60(1), 59–72.
17. Chiesura, A. (2004). The role of urban parks for the sustainable city. Landscape and Urban Planning, 68(1), 129–138.
18. Ulrıch, R. S., Simons, R. F.,Losito, B.D., Fiorito, E.,Miles, M.A., Zelson, M. (1991). Stress Recovery During Exposure to Natural and Urban Environments. Journal of Environmental Psychology. 11(3): 201-230
19. Peters, K., Elands, B., & Buijs, A. (2010). Social interactions in urban parks. Urban Forestry & Urban Greening, 9(2), 93–100.
20. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü. (2021, Temmuz). Engelli ve yaşlı istatistik bülteni (s.7). https://www.aile.gov.tr/media/88684/eyhgm_istatistik_bulteni_temmuz2021.pdf
21. Preiser, W., and E. Ostroff (eds.), Universal Design Handbook, 1st ed., New York: McGraw-Hill, 2001.
22. Çelik, A., Ender, E., Seyidoğlu Akdeniz N. (2015). Engelsiz parklarda peyzaj tasarımı. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi, 8 (2):5-11.
23. Erdönmez, M., E., Akı, A., (2005), “Açık Kamusal Kent Mekanlarının Toplum İlişkilerindeki Yeri”, Megaron YTU Mim. Fak. E-Dergisi, Cilt 1, Sayı 1, İstanbul.
24. Gören, B. G., Dedeoğlu, Ç., & Berköz, L. (2013). Kent hakkı ve engelli kullanıcılar. Dünya Şehircilik Günü 37. Kolokyumu, Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir, 6–8 Kasım.
25. Türcan İmran, Ö., & Kiper, T. (2020). İstanbul Çırpıcı Kent Parkı’nın engelli kullanımı açısından değerlendirilmesi. Iğdır Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi / Journal of the Institute of Science and Technology, 10(3), 2062–2075. https://doi.org/10.21597/jist.711965
26. Ulusay Alpay, B. (2022). Evrensel tasarım ve ergonominin kentsel mekâna etkisi: Eminönü-Sirkeci örneği. Türk İslâm Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi (TİMAD), 17(34), 111–128. https://dergipark.org.tr/en/pub/timad/issue/68444/1041775
27. Özdingiş, N. (2007). İstanbul Kent Parklarının Bedensel Özürlüler Açısından Değerlendirilmesine Yönelik Bir Araştırma. T.C. Bahçeşehir Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Çevre Tasarımı Yüksek Lisans Programı Yüksek Lisans Tezi. S:164
28. Şenkaya. Ü, Özdemir. Y., Özdemir, Ş. (2019). Parkların erişilebilirlikleri üzerine bir araştırma: Fındıkzade Çukurbostan Yaşam Parkı örneği. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 1 (OS1): 53-57.
29. Kaplan, H., Ulvi, H. (2007). Engelsiz Tasarım: Anlamı, İçeriği ve Ankara'da Gerçekleştirilen Bir Saha Çalışmasının Sonuçları, TC. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Öz-Veri Dergisi cilt.4, sayı.1,2007, ss 883 - 910 .ISSN: 1304-8082.
30. Aksoy, Ö. K., Yılmaz, E., & Ersoy, B. (2022). Accessibility in recreational areas in terms of using the disabled: The case of Buca District of Izmir Province. Journal of Architecture, Engineering & Fine Arts, 4(2), 292–308. http://dergipark.org.tr/artgrid
31. Aygün, E., Korkut, A., & Kiper, T. (2018). Engelli bireyler için kentsel dış mekânlara erişilebilirliğin incelenmesi: Tekirdağ örneği. Artium, 2, 20–30.
32. Bıçkı, D., Yetkin Şale, H., & Ak, D., (2016). Herkes İçin Erişilebilir Kentler: Muğla Örneği. The Journal Of Academic Social Science Studies , no.51, 449-470.
33. Çakır Sümer, G. (2015). “Engelsiz Şehir” kavramı açısından Malatya. Celal Bayar Üniversitesi İ.İ.B.F. Yönetim ve Ekonomi Dergisi. Cilt:22 Sayı:1 139-157.
34. Şahin, S. (2017). Türkiye’de kentsel alanlar ve evrensel tasarım ilkeleri ilişkisi: Sakarya Çark Caddesi örneği. İleri Teknoloji Bilimleri Dergisi / Journal of Advanced Technology Sciences, 6(3), 219–229.
35. TSE. (2011). TS 12576 – Şehir İçi Yollar: Kaldırım ve Yaya Geçitlerinde Ulaşılabilirlik İçin Yapısal Önlemler ve İşaretlemelerin Tasarım Kuralları. Ankara: Türk Standardları Enstitüsü
36. TSE. (2001). TS 9111- Özürlü İnsanların İkamet Edeceği Binaların Düzenlenmesi Kuralları. Ankara: Türk Standardları Enstitüsü.
37. ÖZİDA (2014). Yerel Yönetimler İçin Ulaşılabilirlik Temel Bilgiler Teknik El Kitabı. Ankara: Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı.
38. ISO. (2021). ISO 21542: Building construction — Accessibility and usability of the built environment. Geneva: International Organization for Standardization. https://www.iso.org/standard/50498.html
39. WHO & UN-Habitat (2021). Accessibility of Public Space for All: Guidance for Inclusive Urban Design. Geneva & Nairobi: World Health Organization and United Nations Human Settlements Programme.
40. Hemphill, L., McGreal, S., & Berry, J. (2004). An indicator-based approach to measuring sustainable urban regeneration performance: Part 1, conceptual foundations and methodological framework. Urban Studies, 41(4), 725–755. https://doi.org/10.1080/0042098042000194089
41. Imrie, R. (2012). Universal Design and the Problem of Access. Disability & Society, 27(1), 1–13.
42. Carmona, M., Heath, T., Oc, T., & Tiesdell, S. (2010). Public Places Urban Spaces: The Dimensions of Urban Design. Routledge.

Cited by

0 — Crossref — cited-by count (retrieved 2 Oct 2026, source)

Citation counts are shown with their source and retrieval date. They are not an Impact Factor or any journal-level metric.